همشهری آنلاین – گروه سیاسی: اندیشکده نظامی «دیفنس سکیوریتی آسیا» به تازگی در گزارشی، به بررسی وضعیت ذخایر تسلیحات راهبردی آمریکا، به‌ویژه در حوزه «موشک‌های رهگیر» و نگرانی‌های مطرح دراین زمینه دراین کشور پرداخته است که مهم‌ترین محورهای آن را در ادامه می‌خوانید:
وضعیت ذخایر موشکی آمریکا
- برآوردهای ژوئیه ۲۰۲۶ (تیر – مرداد ۱۴۰۵) نشان می‌دهد جنگ با ایران فشار چشمگیری بر ذخایر دفاع موشکی آمریکا وارد کرده‌است. براساس ارزیابی‌های کارشناسان، موجودی موشک‌های رهگیر پاتریوت به حدود ۷۵۹ تا ۸۲۷ فروند و ذخایر سامانه تاد به حدود ۲۳۴ تا ۲۷۸ فروند کاهش یافته‌است.
- پاتریوت: کاهش از حدود ۲هزارو۳۳۰ فروند پیش از جنگ به کمتر از ۸۳۰ فروند؛ معادل افت تقریبی ۶۵ درصدی.
- تاد: کاهش از حدود ۴۵۲ فروند پیش از جنگ به محدوده ۲۳۴ تا ۲۷۸ فروند.
- عامل اصلی: مصرف گسترده رهگیرها در جنگ ۴۰ روزه و ادامه درگیری‌ها پس از فروپاشی آتش‌بس
- این ارقام برآوردهایی مبتنی بر اسناد بودجه‌ای، سوابق خرید، گزارش‌های مصرف مهمات و فرضیات عملیاتی هستند. بنابراین نباید آنها را آمار قطعی ذخایر محرمانه آمریکا تلقی کرد.
پیامدهای عملیاتی کاهش ذخایر
- تغییر در دکترین دفاع موشکی
- کاهش تعداد رهگیرها، فرماندهان آمریکایی را ناچار می‌کند میان حفاظت فوری از نیروها و حفظ مهمات برای درگیری‌های آینده توازن برقرار کنند. این وضعیت ممکن است به کاهش تعداد موشک‌های شلیک‌شده علیه هر هدف، اولویت‌بندی تهدیدها و پذیرش خسارت محدود در برخی موقعیت‌ها منجر شود.
- افزایش احتمال عبور موشک‌ها از سپر دفاعی
- حتی سامانه‌های پیشرفته نیز قادر به رهگیری صددرصدی تهدیدها نیستند. حملات ترکیبی شامل موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز و پهپادها می‌توانند ظرفیت حسگرها، پرتابگرها و ذخایر مهمات را همزمان تحت فشار قرار دهند. درچنین شرایطی، کاهش تعداد رهگیرهای اختصاص‌یافته به هر تهدید، ممکن است احتمال عبور موشک‌ها و آسیب به پایگاه‌ها را افزایش دهد.
- محدودیت در جایگزینی سامانه‌ها
- موشک‌های پاتریوت و تاد برای مقابله با تهدیدهای بالستیک پیشرفته طراحی شده‌اند و جایگزینی آنها با تسلیحات ارزان‌تر ضدپهپادی امکان‌پذیر نیست. همچنین، کارایی تاد به رادارهای تخصصی AN/TPY-۲ وابسته است. بنابراین، کمبود تجهیزات پشتیبان نیز می‌تواند توان عملیاتی این سامانه را محدود کند.
چرا افزایش تولید، کمبود را سریع جبران نمی‌کند؟
- برآوردها ظرفیت تولید سالانه حدود ۶۰۰ تا ۶۵۰ موشک PAC-۳ MSE و نزدیک به ۹۶ موشک تاد را نشان می‌دهند. این میزان در مقایسه با مصرف احتمالی در یک جنگ پرتلفات کافی نیست.
- برنامه توسعه تولید: توافق‌های اعلام‌شده با شرکت لاکهید مارتین در ژانویه ۲۰۲۶، افزایش ظرفیت سالانه به حدود ۲۰۰۰ موشک پاتریوت و ۴۰۰ موشک تاد تا حوالی سال ۲۰۳۰ را هدف‌گذاری کرده‌اند.
- محدودیت صنعتی: تولید این تسلیحات به قطعات تخصصی، مواد پیشران، سامانه‌های هدایت، نیروی انسانی ماهر و آزمایش‌های کیفی وابسته است.
- زمان تحویل: چرخه تولید و تحویل بسیاری از این موشک‌ها حدود دو تا چهار سال طول می‌کشد.
- منابع مالی: برنامه بودجه‌ای سال مالی ۲۰۲۷، حدود ۹۵میلیارد دلار برای مهمات و ۲۱میلیارد دلار اعتبار تکمیلی جنگی درنظر گرفته است.
- نتیجه: افزایش بودجه به‌تنهایی نمی‌تواند کمبود جاری را رفع کند. بازسازی ذخایر پیش از جنگ دست‌کم ۳ سال زمان می‌برد و ایجاد ذخایر کافی برای یک جنگ گسترده با قدرتی همتراز ممکن است طولانی‌تر باشد.
تأثیر بر رقابت نظامی با چین
- کاهش ذخایر رهگیرها می‌تواند آمادگی آمریکا برای مواجهه احتمالی با چین در غرب اقیانوس آرام را تحت تأثیر قرار دهد. چین از توان موشکی گسترده‌ای برخوردار است و در یک درگیری احتمالی، می‌تواند پایگاه‌های هوایی، مراکز فرماندهی و زیرساخت‌های لجستیکی آمریکا را هدف حملات پرتعداد قرار دهد. مهم‌ترین پیامدهای این وضعیت عبارت است از:
- کاهش عمق دفاعی: ذخایر محدود، توان مقابله مستمر با موج‌های متعدد حملات موشکی را کاهش می‌دهد.
- مشکلات لجستیکی: فاصله‌های طولانی در اقیانوس آرام، انتقال و جایگزینی سریع مهمات را دشوار می‌کند.
- رقابت میان جبهه‌ها: تخصیص رهگیرها به خاورمیانه می‌تواند منابع در دسترس برای دفاع از پایگاه‌های آمریکا در آسیا را کاهش دهد.
- فاصله زمانی آسیب‌پذیری: ظرفیت تولید جدید ممکن است سال‌ها بعد افزایش یابد، درحالی‌که نیاز عملیاتی به دفاع موشکی فوری است.
فشار بر متحدان و تضعیف هماهنگی دفاعی
- کاهش ذخایر آمریکا می‌تواند تأمین تسلیحات متحدان را نیز با مشکل مواجه کند:
- اوکراین: این کشور تاکنون بیش از ۶۰۰ موشک رهگیر پاتریوت دریافت کرده، اما احتمال دارد برای دریافت محموله‌های جدید با محدودیت روبه‌رو شود.
- عربستان و امارات: نیاز این کشورها به پشتیبانی سامانه تاد، رقابت بر سر منابع محدود را تشدید می‌کند.
- سوئیس و سایر مشتریان پاتریوت: افزایش اولویت تأمین نیازهای آمریکا ممکن است تحویل سفارش‌های خارجی را به تأخیر بیندازد.
نظر شما